Dziecko- melancholik

•6 stycznia 2010 • 2 komentarze

Dziecko – melancholik jest dzieckiem lękliwym, spokojnym, jest bardzo wrażliwe na krytykę przede wszystkim ze strony rodziców. Trudno mu zaakceptować i polubić nowości. Nie lubi nowych zabaw, gier, miejsc, potraw, osób. Długo przekonywane być może spróbuje nowej potrawy i polubi nowego kolegę, jednak może mu to zająć bardzo dużo czasu. Generalnie zawsze jest negatywnie nastawione do wszystkiego, co nie jest mu znane i lubiane przez niego. Dziecko jest bardzo wrażliwe i twórcze. Jest typem samotnika. Zachęcane i wspierane – może wyrosnąć na wspaniałego i wartościowego artystę.

Rodzice powinni uczyć takiego malucha wiary w siebie oraz, że nowe zabawki czy koledzy nie są groźni i nie musi się ich bać. Powinni namawiać dzieci do próbowania nowych potraw, bawienia się z nowymi osobami. Zawsze należy dziecko nagradzać (poprzez aplauz) za pozytywne zachowania. Niezwykle istotna jest też rozmowa o uczuciach, ponieważ dziecko tego bardzo potrzebuje. Czasami chce, żeby to otoczenie odczytywało jego pragnienia i emocje, dlatego naucz je wyrażać swoje emocje i mówić o uczuciach.

Dziecko, jak najczęściej powinno bawić się w gronie rówieśników. Nie wolno jednak zmuszać go do nienaturalnych zachowań czy wymagać od niego radykalnych zmian. Melancholik najlepiej czuje się sam ze sobą i nie można na siłę kazać mu być np. przywódcą bandy podwórkowych piratów. Bo to jest niemożliwe… Wszystko należy robić cierpliwie i powoli. Nic na siłę!

Rodzice powinni jak najczęściej proponować dziecku z temperamentem melancholika poznawanie nowości oraz zachęcać do wspólnych zabaw z innymi dziećmi. Zabierać malucha do kina, teatru… zapewniać częste kontakty z innymi. Chwalić i dawać przykład. Jednocześnie nie zniechęcając dziecka do jakichkolwiek samodzielnych działań; nawet gdyby wydały się mało ważne czy śmieszne. Nie wolno negować; nie mów: „E, na pewno ci się nie uda!”; mów – „Spróbuj…” i pokazuj jak można zrealizować cel. Wzbudzaj w dziecku wiarę w poczucie własnej wartości. Doceniaj, pomagaj, nie krytykuj…

„Dziecko trzeba przytulać, porządnie przytulać, żeby było dzielne, żeby umiało sobie samo podciągnąć spodnie, zasunąć coś..lozpolecki”, czyli co o dobrym wychowaniu sądzą dzieci?

HAHAHA :D:D:D

źródła:

http://www.RODZINKA.net.pl

http://www.youtube.com

Perfekcjonizm melancholika

•4 stycznia 2010 • Dodaj komentarz

Perfekcyjny melancholik to introwertyk, myśliciel i pesymista. Jego temperament pełen jest skrajności, a wzloty najwyższe i depresje najgłębsze.

Mocne strony

Perfekcyjny melancholik to człowiek głęboki i skłonny do rozmyślań. Posiada analityczny umysł, jest poważny i zdeterminowany. To osobowość utalentowana i twórcza, mająca zadatki na geniusza. Osobowość muzykalna, przejawiająca zdolności artystyczne i wyczulona na piękno. Perfekcyjny melancholik to typ filozofujący i poetyczny, wrażliwy na potrzeby innych, skłonny do poświęceń, sumienny. To idealista, również pod względem doboru partnera. Jednakże w doborze przyjaciół jest niezwykle ostrożny. Unika zwracania na siebie uwagi i chętnie pozostaje w cieniu. To dobry słuchacz, który głęboko troszczy się o innych i pomaga w rozwiązywaniu problemów. Jest wierny i ofiarny. Współczujący aż do łez.

Słabości

Melancholik łatwo wpada w depresję – czasami trudno odróżnić, kiedy jest szczęśliwy, a kiedy smutny. W miarę upływu lat coraz częściej narzeka, życie traktuje ze śmiertelną powagą. Wszystko odbiera zbyt personalnie i często sam naraża się na przykrości. Podczas udziału w rozmaitych imprezach zniechęca ludzi swoimi negatywnymi reakcjami. Lubi cierpieć, wszędzie węszy krytykę, której nikt nigdy nie wyraził. Ma niskie wyobrażenie o sobie – poprzez swe wrodzone skłonności poddaje surowemu osądowi przede wszystkim siebie. Wszystko odkłada na później. Bardzo dużo czasu spędza na planowaniu. Ma nierealne oczekiwania w stosunku do innych. Ponieważ lubi doprowadzać wszystko do perfekcji, przenosi tą cechę na innych. To człowiek nieufny i przewrażliwiony.

W pracy podporządkowuje się regulaminom. To perfekcjonista o wysokich wymaganiach, który docenia wagę szczegółów. Jest wytrwały i dokładny, uporządkowany i zorganizowany, schludny i czysty. Łatwo dostrzega problem i znajduje twórcze rozwiązania. Zawsze kończy rozpoczęte zadania. Jest oszczędny. Lubi wykresy, schematy, wykazy i liczby.

Miejsce pracy wygląda doskonale i profesjonalnie. Melancholik najlepiej pracuje w pojedynkę. Ceni sobie ciszę.

Drobiazgowość i skrupulatność, charakteryzujące perfekcyjnego melancholika szczególnie przydają się w zawodach związanych z liczeniem, w rozmaitych dziedzinach wytwórczości, a zwłaszcza lekarzom i stomatologom. Melancholicy preferują pracę analityczną. Ponieważ kontakty z ludźmi nie należą do ich mocnych stron, największe sukcesy odnoszą tam, gdzie ważna jest precyzja w wykonywaniu zadań

Pracują najlepiej, kiedy nikt im nie przeszkadza. Dbają o porządek na biurku, dobrze prowadzą księgowość, ładnie piszą listy i zawsze punktualnie przychodzą do pracy. Jeśli w pracy będzie atmosfera zgody, można liczyć, że będą starali się pracować najlepiej jak potrafią. Zawsze dbają o szczegóły i dobrze dają sobie radę z długoterminowym planowaniem.

Osoby reprezentujące tę osobowość są najlepsze: w zajmowaniu się szczegółami i dogłębnym myśleniu, w prowadzeniu notatek, robieniu wykresów i diagramów, w analizowaniu problemów zbyt trudnych dla innych.

Littauer Florence, “Osobowość plus”, Wyd. Logos, Warszawa 2000

Dziecko- sangwinik

•15 grudnia 2009 • 2 komentarze

Dziecko – sangwinik uwielbia udowadniać wszystkim, że jest wspaniałe i niestety ciągle chwalone popada w zadufanie. Dziecko takie będzie próbowało podporządkować sobie innych, w tym rodziców, dlatego też nie powinno pozwalać się na pewne zachowania. Jednocześnie nie można zabraniać dziecku, aby rozwijało się w kierunku, który go interesuje.  Nie powinno mu się podcinać skrzydeł.  Sangwinik nie powinien za bardzo ufać w swoje zdolności. Dziecku z tym temperamentem należy pokazywać, co jest realne do wykonania, a co nie.

Należy również pamiętać, że dziecko- sangwinik jest wrażliwe i potrzebuje zachwytów nad jego osobą, które są motorem jego działań. Jednak ten zachwyt powinien być realny i mieć związek ze stanem faktycznym. Nie można chwalić dziecka ot tak, bo uwierzy w swoje zdolności i nie będzie później potrafiło zreflektować się nad tym, co prawdziwe. Sangwinik jest beztroski i istnieje prawdopodobieństwo trudności z wyegzekwowaniem od niego czegokolwiek. Nie dlatego, że nie potrafi czy nie chce, ale on po prostu nie widzi potrzeby robienia czegoś, co mu nie pasuje i nie daje satysfakcji. Rodzice muszą być jednak konsekwentni. Dziecko nie może tylko bawić się, ale także wypełniać obowiązki ustalone wraz z rodzicami. Ci natomiast powinni jasno określić swoje oczekiwania wobec dziecka z temperamentem sangwinika. Owe postępowanie nauczy sangwinika obowiązkowości, bez której postrzegano by go jako lekkoducha, który nie potrafi odnaleźć się w rzeczywistości, bo całe życie był uwielbiany, doskonały, chwalony, bawił się, a tu nagle zjawia się ktoś (np. nauczyciel, pracodawca, żona/mąż), kto stawia mu określone wymagania. Jak to?

Dlatego też najważniejszą sprawą jest hamowanie popadania dziecka- sangwinika w samouwielbienie. Nie wolno mu pozwalać na wszystko. Konsekwencja oraz wprowadzenie równowagi między zabawą i zadaniami do wykonania w życiu dziecka mają ogromny wpływ na dalszy rozwój jego osobowości.

No i na zakończenie 🙂

Dusza towarzystwa- SANGWINIK

•10 grudnia 2009 • Dodaj komentarz

Sangwinik to towarzyski ekstrawertyk, rozmowny, emocjonalny i wylewny optymista. Uwielbia swoją pracę, która jest dla niego zabawą i źródłem nowych ekscytujących doświadczeń. Dzięki swojej otwartości przyciąga innych ludzi i zyskuję ich sympatię poprzez swój entuzjastyczny sposób bycia.

MOCNE STRONY TEMPERAMENTU:

Poczucie humoru, pamięć do kolorów, ciekawa osobowość, zmienne usposobienie, prostoduszność. Sangwinik jest duszą towarzystwa. Kontakt ze słuchaczem umacnia poprzez dotyk. Wesoły i spontaniczny. Rzec można nawet, że żyje chwilą. Jest świetnym aktorem i często zachowuje się jak dziecko. Z łatwością zyskuje przyjaciół. Kocha ludzi, ale źle znosi nudę, ponieważ uwielbia spontaniczne działania i komplementy. Nie chowa urazy. Zazwyczaj podekscytowany i często wzbudza u innych zazdrość.

SŁABOŚCI

Brak determinacji- rzadko realizuje wcześniej założony plan. Za dużo mówi i przesadnie koloryzuje, co w efekcie często doprowadza do kłamstwa. Jest egocentrykiem. Nie dostrzega swoich wad. Nie jest dobrym doradcą, gdyż woli mówić niż słuchać. Ma kłopoty z pamięcią. Pomimo, iż doskonale pamięta kolory i nieistotne szczegóły, to jednak prawie wcale nie pamięta nazwisk, imion, dat i miejsc. To niestały i zapominalski przyjaciel. Przerywa rozmówcy i odpowiada za innych. Ma zbyt wysokie mniemanie o sobie, przez co odbierany jest jako osoba arogancka. To człowiek niezorganizowany i niedojrzały. Sangwinik żyje w błogiej krainie bezstresowego dzieciństwa i nie chce stawiać czoła brutalnym realiom życia. Cechuje go zmienność i nadmierna spontaniczność.

Sangwinik w pracy inicjuje nowe formy aktywności i sprawia bardzo dobre wrażenie. Jest twórczy i barwny. Tryska energią i entuzjazmem. Pobudza innych do współpracy i oczarowuje współpracowników. Miejsce pracy towarzyskich sangwiników odzwierciedla ich swobodny styl bycia.

Sangwinicy odnoszą największe sukcesy zawodowe w profesjach, które dają im okazję do kontaktowania się z innymi ludźmi i pozwalają na elastyczność postępowania. Nie lubią planów i sztywnych ram zajęć. Bez trudu znajdują pracę. Nie mają głowy do szczegółów, liczb, przychodzenia na czas. Są urodzonymi sprzedawcami, ponieważ zawód ten daje okazję do wykazania się elastycznością postępowania oraz możność przebywania z ludźmi. Znalazłszy się na odpowiednim miejscu, są najlepszymi na świecie pracownikami pod względem kontaktów z innymi i wydajności. Osoby reprezentujące tę osobowość są najlepsze: w entuzjastycznych kontaktach z ludźmi, w ekscytującym wyrażaniu myśli, w skupianiu na sobie uwagi innych.

źródło: Littauer Florence, „Osobowość plus”, Wyd. Logos, Warszawa 2000

Temperamenty

•3 grudnia 2009 • 2 komentarze

Nie ma dwóch takich samych ludzi. Różnimy się cechami temperamentu, które można zaobserwować już u niemowląt, u dzieci, a także u zwierząt. Hipokrates wyróżnił następujące typy temperamentów:

  • choleryczny- (chole- żółć)- człowiek impulsywny i drażliwy
  • sangwiniczny- (sanquis- krew)– optymistyczny, radosny
  • flegmatyczny- (phlegma- śluz)– powolny, niezawodny
  • melancholijny- (melas chole- czarna żółć)- zamyślony, wytrwały, wierny

Należy zaznaczyć, że nikt z nas nie reprezentuje jednego typu temperamentu, ale ich połączenia, z których najbardziej naturalnymi są kombinacje:

sangwinik- choleryk

flegmatyk- melancholik

Istnieją też połączenia uzupełniające:

sangwinik- flegmatyk

choleryk- melancholik

A także przeciwieństwa:

sangwinik- melancholik

choleryk- flegmatyk

Te ostatnie bardzo często prowadzą do wewnętrznych konfliktów i problemów emocjonalnych. W wyniku czego bardzo często przywdziewamy maski np. melancholik chcąc zaistnieć w towarzystwie gra towarzyskiego i wesołego sangwinika i odwrotnie sangwinik będzie udawał poważnego i zrównoważonego melancholika w sytuacji, gdy chce zaimponować np. rodzicom.

Osoby niezintegrowane temperamentalnie są postrzegane jako fałszywe i nieczytelnie. Nie wzbudzają szacunku.

Czym różni się osobowość od temperamentu?

•30 listopada 2009 • 4 komentarze

Temperament jest grupą niezmiennych cech osobowości, takich jak np. towarzyskość, uczuciowość, impulsywność itd. Osobowość jest zaś znacznie szerszym pojęciem. Budowanie jej polega na ciągłym ubogacaniu młodego człowieka o nowe wartości, zasady, upodobania. Wg badań temperament jest zapisany w kodzie genetycznym, a osobowość kształtuje się przez całe życie. Składają się na nią charakter i wspomniany wcześniej temperament, którego najwcześniejszego i najbardziej znanego podziału dokonał Hipokrates w V w.p.n.e.